اشرافی گری در خانه های خدا؟!

مهدی ابراهیمی در وبلاگ دفترچه خاطرات نوشت:

1- در آخرالزمان ، مساجد مجلل و با شکوه زیاد شاخته می شود.مساجد زیبا ، با لوسترهای بزرگ ، چراغ های تجملی ، درهای چوبی گران قیمت ، بزرگ و فرش های گران قیمت ، کاشی کاری های گران قیمت، سنگ های گران قیمت ، آشپزخانه های بزرگ و ...جالب است بخش زیادی از این ساخت وسازها بدون توجه به ضوابط و قوانین شهرسازی و تخلفات ساختمانی ساخته می شود و چون به نام مسجد است تخلفات هم مقدس می شود!

2- با یک هزینه سر انگشتی می توان حساب کرد اگر هزینه های تجلل و تجمل را که نماد خودخواهی انسان در خانه های خداست ؛ حذف کنیم چه قدر می شود مسجد ساخت؟ چه قدر می توان در همین مساجد کار فرهنگی کرد؟ چه قدر می تواند امام جماعت ارتباط دینی بیشتری با نمازگزاران داشته باشد و چه قدر .... و چه قدر ....و چه قدر ...

3- خانه خدا باید مظهر سادگی وساده زیستی باشد نه نماد اشرافی گری و تجمل پرستی.

4- این ها را هم اضافه کنیم که چه قدر مراسم ترحیم در مساجد " با کلاس " همان مساجد اشرافی گری برگزار می شود و گوشه ی چشمی هم به صندلی هایی که در اطراف مسجد چیده می شود ؛ بیندازیم؟ درآمدهای حاصل از مسجد فروشی کجا و چگونه هزینه می شود؟!
حداقل آن این است که عوارض ومالیات آن به هیچ صندوقی واریز نمی شود؟!